• یکشنبه 07 شهریور 1400 11:07
  • كد: 879

 

متولد هفتم خرداد 1334 است. می‌گوید باید تا به حال بازنشسته می‌شده اما هنوز در مسئولیت‌اش در شهرداری باقی مانده و امیدوار است به ‌زودی رخت بازنشستگی بر تن کند. صحبت از اکبر محبی است که از سال 1369 وارد شهرداری اصفهان شده و کار خود را از سازمان خدمات موتوری و راندن کامیون‌های بنز 1921 آغاز کرده است. محبی پس از 2 سال به شهرداری مرکزی منتقل شده و حدود 10 سال هم در اداره تشریفات استانداری اصفهان مأمور به خدمت بوده و مینی‌بوس ایکاروس می‌رانده است تا اینکه پس از پایان مأموریت خود به شهرداری بازمی‌گردد.

از او می‌خواهیم از آن روزها بگوید: «به محض بازگشت به شهرداری و از حدود 19 سال پیش در بخش دفتر شهردار به‌عنوان راننده شهردار اصفهان مشغول به‌کار شدم و در خدمت آقایان جوادی، سقائیان‌نژاد، جمالی‌نژاد و نوروزی بودم و هنوز هم راننده دکتر نوروزی هستم.»

می‌گوید اخلاق خاصی دارد؛ کم‌حرف است و تلاش می‌کند کاری به اتفاقاتی که پیرامونش می‌افتد نداشته باشد و فقط مسئولیتی که بر عهده‌اش گذاشته شده است را به نحو احسن انجام دهد و همین موضوع را دلیل دوام آوردن در مسئولیت راننده شهردار و کار کردن بدون مشکل با افراد مختلف می‌داند: «نه‌تنها در محیط کار بلکه خارج از محل کار هم اهل بحث و حرف‌های متفرقه نیستم و حرف‌هایی که در حضورم زده می‌شود را جایی بازگو نمی‌کنم.»

محبی رازداری را یکی از ویژگی‌های مهمی می‌داند که افراد شاغل در مسئولیت‌هایی مانند شغل او حتماً باید آن را داشته باشند.

او خاطرات زیادی هم از شهرداران اصفهان دارد: «هر چهار شهرداری که به آنها کار کردم واقعاً اخلاق و مدیریت خوبی داشتند و از هیچ‌کدام هیچ بدی ندیدم. از میان آنها آقای جوادی و دکتر نوروزی اخلاق بسیار خوبی داشتند. آقای نوروزی انسان بسیار خوش‌برخورد و متینی است و در کنار ایشان هیچ استرسی ندارم. قرار بود سال گذشته بازنشسته شوم اما ایشان درخواست کردند بمانم و یکی از دلایلی که ماندم اخلاق خوب دکتر نوروزی بود. آقای سقائیان‌نژاد و آقای جمالی‌نژاد هم خوب بودند اما آقای جمالی‌نژاد گاهی اوقات کمی عجله می‌کرد و باعث می‌شد استرس بگیرم اما ایشان را هم واقعاً دوست دارم.»

محبی یک خاطره هم از سفر کاری به تهران به یاد می‌آورد: «قرار بود دکتر جمالی‌نژاد برای کاری به تهران برود اما به پرواز نرسیدیم و مجبور شدیم با اتومبیل برویم. چون دیر شده بود مجبور شدم با سرعت 160 تا 170 کیلومتر در ساعت در جاده رانندگی کنم که متأسفانه در اتوبان نطنز تایر جلوی ماشین ترکید و من با مهارت ماشین را کنترل کردم و خدا رحم کرد که ماشین منحرف نشد. ایشان هم خیلی از من تشکر کرد و این خاطره هیچ‌وقت از ذهن من پاک نمی‌شود.»

«آیا در این سال‌ها پیش آمده دوستان یا خویشاوندان از شما بخواهند درخواست‌شان را به گوش شهردار برسانید و به نوعی برای آنها واسطه‌گری کنید؟» او در پاسخ به این سوال می‌گوید: «بله پیش آمده اما من این کار را نمی‌کنم. حتی از فامیل درجه یک هم پیش شهردار نامه نمی‌بردم چون نمی‌خواستم از موقعیت خود سوءاستفاده کنم. هرکس چنین درخواستی می‌کرد می‌گفتم شرمنده‌ام و نامه را به دفتر شهردار بدهد. من راننده شهردار هستم و این کار وظیفه من نیست.»

راننده شهردار اصفهان درباره شرایط شغل خود اضافه می‌کند: «راننده شهردار باید وظیفه‌شناس و وقت‌شناس باشد. خوشبختانه تا به حال پیش نیامده پنج دقیقه یا حتی یک دقیقه تأخیر داشته باشم و همه شهردارانی که با آنها کار کرده‌ام نیز می‌دانستند که انسان وقت‌شناسی هستم.»

محبی می‌گوید اعضای خانواده‌اش به شرایط شغلی او و اینکه خیلی وقت‌ها دیر به منزل برمی‌گردد عادت کرده‌اند و ادامه می‌دهد: «حتی زمانی که زودتر به منزل برمی‌گردم خانواده‌ام تعجب می‌کنند. تمام بار مسئولیت خانه بر دوش همسر من است و زمان زیادی برای کمک به ایشان ندارم که از این بابت از همسرم تشکر می‌کنم. سه فرزند (2 پسر و یک دختر) و پنج نوه دارم. در سال 1360 گواهینامه پایه یک گرفتم و قبل از اینکه به شهرداری بیایم، حدود هفت سال راننده اتوبوس بین‌شهری و کامیون و ماشین سنگین بودم و به تهران، زاهدان، اهواز و کرمانشاه می‌رفتم، اما چون همسرم از دوری‌ام از خانه خسته شده بود شغلم را ادامه ندادم و به شهرداری آمدم.»

او تأکید می‌کند فردی که می‌خواهد راننده اشخاصی مانند شهردار یک شهر باشند، باید این شغل را واقعاً دوست داشته باشند و لازم است کمی از مسئولیت خود در خانه هم کم کنند. آنها چون ساعت کاری مشخصی ندارند نمی‌توانند قول و قرار زیادی با خانواده و فامیل بگذارند یا در ساعت مشخصی به مهمانی‌ها و دورهمی‌ها بروند پس باید واقعاً عاشق شغل خود باشند و این‌طور انسان‌هایی کمیاب هستند.

راننده شهردار اصفهان که حالا دیگر 66 ساله شده امیدوار است امسال بازنشسته شود تا به همراه همسر خود به مسافرت و سفرهای زیارتی برود. او خداوند را شکر می‌کند که به او سلامتی عطا کرده تا مسئولیت خود را به نحو احسن انجم دهد و امیدوار است کسی که جایگزین او می‌شود هم بتواند این مسئولیت را به‌خوبی انجام دهد.